“SEN BENİM HER ŞEYİMSİN” CÜMLESİNİN SESSİZ YÜKÜ

İlk duyulduğunda kalbi ısıtan, kulağa adanmışlık gibi gelen bir cümle vardır: “Sen benim her şeyimsin.”

Ama bazı cümleler vardır ki ne kadar romantik görünürse görünsün, içinde sessiz bir mutsuzluk tohumu taşır. Bu cümle, fark edilmeden söylenir çoğu zaman. Bir bağlılık ilanı gibi…

Oysa psikolojik düzlemde bu ifade, sevginin değil, ağırlığın cümlesidir. Çünkü “her şey” dediğinizde, geriye hiçbir şey kalmaz.

Aşk mı, yük mü?
Bir insanı “her şey” ilan ettiğiniz anda şunları da onun omzuna bırakırsınız:
Mutluluğunuz, huzurunuz, neşeniz, motivasyonunuz, hatta hayata tutunma sebebiniz.
Artık o kişi yalnızca sevgiliniz değildir; aynı zamanda psikoloğunuz, hayat enerjiniz, anlam kaynağınızdır.
Bu, sevgi değil; duygusal tek merkezliliktir. Ve tek merkezli sistemler, sarsıntıda çöker. Bağımlılık romantize edildiğinde “Sen benim her şeyimsin” cümlesi çoğu zaman şunu gizler: “Sensiz ben yokum.”

Bu noktada ilişki eşit olmaktan çıkar. Biri sever, diğeri taşır. Biri var olur, diğeri tutunur. İronik olan şu:
Bu cümleyi söyleyen kişi genellikle çok sevilmek ister, ama farkında olmadan karşısındakini boğar.
Çünkü kimse bir başkasının tüm hayatını taşımak için var değildir.

Mutsuzluğun gizli davetiyesi
“Her şeyim” dediğiniz kişi bir gün yorgun olduğunda, uzaklaştığında, hata yaptığında ne olur?
Hayatınızın tamamı sarsılır. Bir tartışma artık bir tartışma değildir; varoluşsal bir tehdittir.
Bir soğukluk yalnızca bir soğukluk değil; boşluk hissidir. Bu yüzden bu cümle, içinde potansiyel bir mutsuzluk taşır. Çünkü ilişkiye değil, kişiye bağlanmıştır hayat.

Sağlıklı olan ne?
Sağlıklı sevgi şunu söyleyebilir: “Hayatımda çok değerlisin.”, “Seninle daha güçlüyüm.”, “Hayatımın önemli bir parçasısın.”
Ama asla: “Sensiz ben bir hiçim.”
Çünkü sağlıklı bir ilişkide iki kişi vardır; iki ayrı hayat, iki ayrı zemin…
Ve bu iki hayat yan yana yürür, biri diğerinin yerine geçmez.

Son söz
“Sen benim her şeyimsin” cümlesi, çoğu zaman sevginin değil, kendinden vazgeçmenin ifadesidir.
Ve kendinden vazgeçerek kurulan hiçbir bağ, uzun vadede mutluluk üretmez.
Aşk, birinin hayatı olmak değil; iki hayatın birbirine eşlik etmesidir.