
Ahmet Orhan Oğuz(Orhan Ağabey); Ereğli’nin yerli ailelerinden ve yaşamını uzun süredir İstanbul’da sürdürüyor.
O şimdi ileri yaşlarda…
Orhan Ağabeyi otuz beş yılı aşkın bir zaman önce, aynı sektörde faaliyet gösteren bir şirkette çalışırken, Oğuzlar Petrol’ün patronu Orhan Oğuz olarak uzaktan tanıdım. Gıyabında bile saygıda kusur etmezdik. İş için yanına gittiğimizde desturla yaklaşır, sözünü neredeyse emir telakki ederdik. Duruşu, konuşması, sakinliği, çalışanlarıyla kurduğu ilişki bizde hem saygı hem hayranlık uyandırırdı.
Eşi, yine Ereğli’nin köklü ailelerinden(Sönmezler) eczacı Nurdan Oğuz’la tanışmam ise acar gazetecilik yıllarıma rastlar. Şöyle ki; Demokrat Yayın Grubu’nu yönettiğim, bugünün deyimiyle CEO’su olduğum dönemde, o dönem de de Belediye Başkanı Halil Posbıyık’ın ekibinden arayıp beni festival komitesi(o zamanki adı ile Osmanlı çileği festivali) toplantısına davet etmişlerdi.
Odaya girdiğimde belediye yöneticilerinin yanı sıra Belediye Meclis Üyesi Nurdan Oğuz’u ve yüksekokuldan mimarlık hocam Belediye Başkan Vekili Leyla Rodoper’i gördüm. Kulakları çınlasın, Leyla Hocam beni buyur edip “Senin de komitede olmanı arzu ediyoruz” dedi.
Şaşırmıştım, fikrimin sorulacağını beklerken görev teklif ediliyordu. “Sembolik olacaksa hayır hocam, iş üstleneceksem evet,” deyiverdim.
Leyla Hocam’la Nurdan Hanımın birbirlerine bakıp gülümsediklerini ve “Tamam o hâlde, haydi başlayalım” dediklerini hatırlıyorum. Bir de Başkan Posbıyık’a benim için referans olduklarını…
Nurdan Hanım’ı o komitede daha yakından tanıdım. İşin gerektirdiği yerde son derece disiplinliydi, gerektiğinde de esneklik ve sempati gösterirdi. Bir toplantıya geç kaldığımda “Doğan bey, böyle olmaz. Toplantılara zamanında gelmelisiniz,” diye adeta fırça yemişliğim bile vardır!
Aradan yıllar geçti…
Orhan Ağabey ve Nurdan Abla’yla ailece dost olduk. Öyle ki eşim Ülkü, beni uyarmak istediğinde “Seni Orhan Ağabey’e şikâyet ederim!” demeye başladı. Ereğli’de yollarımız sık sık kesişirdi. Gidip gelmelerimiz, sofrada başlayıp saatlerce süren sohbetlerimiz oldu.
Orhan Ağabey iş hayatına deniz taşımacılığıyla başlamış, ardından Oğuzlar Petrol Şirketi’ni kurmuştu. Erdemir’in kuruluşuna tanıklık etmiş bir Ereğlili olarak 1960’lı yılların ticaret hayatını ondan dinlemek ayrı bir zevktir. O, “Siyasetle ticaret bir arada olmaz,” der. “Risk alamayacaksan Kefil olma” öğüdünü verir, para kaybetmeyi güven kaybetmeye yeğler. Dürüst ve adil olmanın ne demek olduğunu aile büyüklerimden öğrenmiştim. Bilge kıvamındaki Orhan Ağabey’in anlattıklarıyla bunun ticaretteki karşılığını daha iyi anladım.
İşini tasfiye ederken çektiği sıkıntıları da işim gereği bilirim. O günlerde çalışanlarının tazminatları dâhil bütün haklarını kuruşuna kadar ödediğini, ardından edilen duaları da… Petrol istasyonuna gelen müşterilerin çocuklarına armağan ettiği oyuncakların yıllar sonra bile vitrinlerde saklandığına şahit oldum.
TED Kolejinin Ereğli’de kuruluşuna, TSO’nun büyümesine öncülük eden Orhan Ağabey ile Soroptimist (iş ve meslek kadınları birliği) Kulubünün ilk defa bir ilçede kurulmasına, vesile olan Nurdan Hanımın ailece birlikte yaptırıp devlete bağışladıkları okulların (3 ayrı okul) boyasından badanasına, laboratuvarından gösteri salonuna, kreşin mutfağına kadar ilgilendiklerini de bilirim.

2019’da Anaokulun açılışı için Amerika’dan gelen kızları Zeynep ile eşi Evren Bilimer’in Leyla ile Aslan torunlarının gözlerinin içinin nasıl güldüğünü dün gibi hatırlıyorum. Ne kadar özenmişlerdi o açılışa…
2010’da eğitime katkıları dolayısıyla Nurdan ve Orhan Oğuz çiftine TBMM Üstün Hizmet Ödülü verildiğinde yanlarında olmaktan onur duydum. Yıllar sonra, 23 Nisan’da, adlarını taşıyan ortaokula birlikte gittik. Çocukların onları nasıl karşıladığını gördüm. O gün okulda yaşananları gazetemizde de paylaşmıştık, nasıl da mutlu olmuşlardı…
Orhan Ağabey bu günlerde yaşının getirdiği yorgunlukla biraz rahatsız. Önceki İstanbul ziyaretlerimde Ereğli’nin adı geçince gözlerinin buğulandığını, anılarının adeta canlandığını görürürdüm. Şimdi de Ereğli denilince bir an durup yutkunuyor.
Onu hep şık giyimi, kravatı ve nezaketiyle tanıdım. Atatürkçü Bir Cumhuriyet beyefendisidir Orhan Ağabey. Bugün de her telefon konuşmamızda “Ülkü ye, hanımefendiye selamlarımı iletiyorum” demeyi ihmal etmiyor.
Nurdan Abla, eczacılığın verdiği titizlikle ve yılların sevgisiyle Orhan Ağabeyin gözünün içine bakıyor. Bir dediğini iki etmiyor. Ne güzel, bir yastıkta kocamak bu olsa gerek…
Evet, bazı insanları anlatmaya başlayınca bir hatıra ötekini çağırıyor. Bu satırları, sohbetini özlediğim ve kendisinden çok şey öğrendiğim Orhan Ağabey’e Allah’tan sağlık ve afiyet, Nurdan Abla’ya güç ve kolaylık dilemek için yazdım. Bir de bu memlekette böyle nitelikli insanlar yetiştiğini söylemek, tarihe not düşmek için…
Sağlıkla çok yaşa Orhan Ağabey. Orhan Baba, Orhan Dede, Orhan Bilge… İnşallah yine aynı sofrada oturur, Ereğli’yi konuşuruz.
.
Okuyucuya not : Bir önceki yazımın girişinde kısaca bahsettiğim Nurdan ve Orhan Oğuz’a Ereğli’nin selamını göndermiştim ama hayır! Değil kısaca bahsetmek; Kitap yazsak yetmez bence…
Etiketler: NURDAN VE AHMET ORHAN OĞUZİLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI
17 Kasım 2026 Ekonomi, Genel, Gündem, KÖŞE YAZILARI, Tüm Manşetler
13 Kasım 2026 Ekonomi, Genel, Gündem, KÖŞE YAZILARI, Tüm Manşetler
09 Kasım 2026 Ekonomi, Genel, Gündem, KÖŞE YAZILARI, Tüm Manşetler
08 Kasım 2026 Ekonomi, Genel, Gündem, KÖŞE YAZILARI, Tüm Manşetler