ÇALIŞMA HAYATINDA SOSYAL EROZYON VE GÖÇ

Tahsin ÖZYAMAK

tozyamak@haberhayat.net

Değerli Haber Hayat okurları,

Yazı dizimizin ilk bölümlerinde Ereğli’nin ekonomik gücünden ve yaşlanan nüfusumuzdan bahsetmiştik. Bugün ise madalyonun en can yakan yüzüne; yani gençlerimizi bu topraklardan koparan “sosyal erozyona” ve çalışma hayatımızdaki değişime odaklanıyoruz.

Hazırladığım “TR81 Bölgesel Yaşam Endeksi Raporu”ndaki en sarsıcı veri şu: 2015 yılında Zonguldak, Türkiye’de “Çalışma Hayatı Endeksi”nde ilk sıralarda, adeta zirvedeydi. Peki, ne oldu da 2025 yılına geldiğimizde aynı şehir “Çalışma Hayatından Memnuniyetsizlik” ile anılır oldu?

Sessiz Bir Erozyon Yaşıyoruz

Sosyal erozyon dediğimiz şey, bir şehrin sadece parasını değil, ruhunu kaybetmesidir. Ereğli ve Zonguldak havzasında çalışma hayatı artık sadece “geçim derdine” indirgenmiş durumda. Rapordaki bulgulara göre, iş yerlerindeki sosyal bağlar zayıflıyor, aidiyet duygusu yerini “ilk fırsatta gitme” düşüncesine bırakıyor. Sosyal imkânların kısıtlılığı, kültürel aktivitelerin azlığı ve şehrin sunduğu “yaşam kalitesinin” sanayi devliği ile yarışamaması, insanımızı ruhsal bir yorgunluğa sürüklüyor.

Gençlerin Bavulu Neden Hep Hazır?

Raporun göç verileri, bu sosyal aşınmanın doğal bir sonucunu gösteriyor: Nitelikli Göç. Bugün Ereğli sokaklarında yetişen Mert ve Ceren gibi pırıl pırıl gençlerimiz, üniversiteyi bitirdikten sonra rotayı neden hemen Bolu’ya, Düzce’ye ya da büyükşehirlere kırıyor?

• Düzce örneği önümüzde: Düzce, genç nüfusu ve çalışma hayatındaki dinamizmiyle Türkiye’de ilk 30’a tırmanırken; biz sanayinin devliğine rağmen memnuniyet sıralamasında 50. sıranın altına geriliyoruz.
• Gençlerimiz artık sadece “maaş” istemiyor; akşam mesai bitince nefes alabileceği, kendini geliştirebileceği ve sosyal anlamda tatmin olacağı bir şehir arıyor.

Göç, Sadece Bir Nüfus Hareketi Değildir

Ereğli’den giden her genç, aslında bu şehrin gelecekteki “aklından” bir parça götürüyor. Raporumuzda vurguladığımız gibi, Zonguldak son 10 yılda nüfusunun %3’ünü kaybetti. Bu kayıp, sadece bir sayı değil; kapanan bir dükkân, boş kalan bir okul sırası ve eksilen bir komşuluk demektir. Sosyal erozyon, şehrin dokusunu inceltiyor ve geride kalanların omuzlarındaki yükü daha da ağırlaştırıyor.

Çözüm: Fabrika Duvarlarını Aşmalıyız

Değerli okurlar, çözüm sadece daha fazla üretim yapmakta değil. Çözüm; fabrikanın içindeki çalışma huzurunu, şehrin caddelerindeki sosyal huzurla birleştirmektedir. Ertan Bey‘in tecrübesiyle, Hülya Hanım‘ın vizyonuyla, gençlerimize “burada sadece çalışmazsın, burada gerçekten yaşarsın” diyebileceğimiz bir Ereğli inşa etmeliyiz.

Eğer sosyal erozyonu durduramazsak, amiral gemimiz ne kadar büyük olursa olsun, onu yürütecek mürettebatı bulmakta zorlanacağız. Unutmayalım; binaları beton, şehirleri ise içindeki sosyal bağlar ayakta tutar.

Esen kalın.